April-sama's Blog

 

 

...ตอนเที่ยงผ่านพ้นไปด้วยห้องน้ำที่ระเบิดกลายเป็นโกโก้ครั้นช์ ด้วยฝีมือของ 'สาวน้อยมือระเบิด' คนหนึ่ง..

 

แม้ว่าตนเองจะเป็นผู้รอดชีวิตหนึ่งเดียวจากเหตุการณ์นั้นอย่างหวุดหวิดก็ตาม... มันช่างเป็นภาพเหตุการณ์ที่ติดตราตรึงใจไปนานกันเลยทีเดียว..

 

 

ชายคนหนึ่งในชุดช่างที่แน่นอนว่าไม่ใช่สีฟ้าได้ปรากฏตัวขึ้น บอกว่าจะพาไปที่ตึกเรียนเพื่อจับฉลากเลขประจำตัวและที่นั่ง

 

บัดนี้....เอพริล นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สี่ โรงเรียนลูกบาศก์ ในปัจจุบันได้กำลังต่อแถวยืนรอจับฉลากอยู่ ดูท่าทางตัวเธอจะไม่ตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อยที่ได้มาจับฉลาก แต่ในใจกลับคิดไปว่า

 

'ไม่ได้เลขที่ 1 หรือเลขที่สุดท้ายก็พอใจแล้วล่ะ'

 

 

 

 

ไม่นานนัก... กล่องสีชมพูและสีฟ้าตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ฉลากถูกหยิบขึ้นมาจากกล่องสีน้ำเงินอย่างง่ายดายโดยไม่ต้องใช้เวลาไตร่ตรองอะไรทั้งสิ้น

 

 

'06'

 

นั่นแปลว่าหมายเลขประจำตัวคือ 5406 นั่นเอง...

 

เอพริลจึงบอกหมายเลขของตนเองให้ช่างรอนที่กำลังจดยิกๆ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกล่องสีชมพูต่อ ภายใต้ความคิดที่ว่า

 

'...ไม่เอาที่ด้านหน้า.. เดี๋ยวแอบหลับไม่สะดวก..'

 

 

พึ่บ

 

กระดาษสีชมพูถูกคลี่ออกมาจากที่พับอยู่ ตัวเลข '07'เด่นหราอยู่ตรงหน้้า นัยน์ตาสีนิลเหลือบมองตัวเลขที่ติดอยู่กับโต๊ะที่นั่งแต่ละตัวแล้วไล่ตามลำดับไปจนเจอโต๊ะที่มีหมายเลข 7

 

 

 

'ช่างเถอะ..'

 

 

เอพริลก้าวไปยังแถวที่สอง โต๊ะที่มีหมายเลข7ประดับ แล้วนั่งลงเงียบๆพลางสังเกตรอบตัว

 

ข้างๆตนนั้น มีเด็กสาวผมสั้นตัวการระเบิดห้องน้ำนั่งอยู่ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อ 'น้ำน่าน' วีรกรรมของเธอเป็นชื่อกระฉ่อนในการระเบิดห้อง เพราะทุกห้องที่เธออยู่ต้องมีอันเป็นไป...

 

'เวลามาโรงเรียนสงสัยต้องเตรียมผ้าขนหนูกับเสื้อผ้ามาด้วย..'

 

เธอคิด ยิ้มน้อยๆกับตัวเองเป็นการไว้อาลัยกับชะตากรรมที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ของตนเอง พลางหันไปมองข้างหน้าตนเองบ้าง

เด็กชายตัวสูงที่สุดในห้องนั่งเบื้องหน้าตน ชื่อของเขาคือ 'จอก' ส่วนสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรทำให้เอพริลต้องเงยหน้าเล็กน้อยจึงจะสังเกตเห็นได้ กระดานเบื้องหน้าถูกบังจนมิด

 

'ถึงรายนี้จะโอเคก็เถอะ.. แต่ส่วนสูงมันช่างบังตาได้เสียจริงๆ... งานนี้คงเรียนไม่สะดวกเท่าใหร่นัก..'

 

 

ทางขวาของนายจอก มีสาวน้อยผมสั้นประมาณบ่าในชื่อว่า 'ปั้นทราย'..ล่ะมั้ง?

 

 

'....นี่มันรวมตัวผู้หญิงผมสั้นรึ?'

 

เพราะประชากรหญิงรอบตัวทุกคนนั้น.. นอกจากทั้งสามคน ที่เหลือก็มัดผมกันหมดทุกคนน่ะแหละ......

 

แม้จะสลดเล็กๆเพราะไม่ได้ที่ริมหน้าต่างหรือหลังห้อง แต่ก็ต้องทำใจยอมรับชะตากรรมของตนอยู่ดี

 

 

 

พอเหลือบไปทางซ้ายบ้างก็เจอหนุ่มหน้าตาดีแบบเกาหลีที่ไม่ได้อยู่ในสเป็กแม้แต่น้อย ผู้ถูกแต่งตั้งในตำแหน่ง 'เคะคนแรกที่โดนมหาเสะจีบ' ระยะห่างไม่ไกลจากโต๊ะตนเองมากก็ทำให้สามารถจดจ้องเพื่อการจิ้นได้สะดวกดี คนที่จับฉลากเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ ร่างของคนที่เดินผ่านเองก็บังสายตาหลายๆครั้งอยู่เหมือนกัน

 

ครืดด

 

เสียงเลื่อนเก้าอี้ดังแว่วมาจากทางด้านหลัง เอพริลหันไปมองด้านหลังก็พบกับแสง ผู้ช่วยชีวิตในเหตุการณ์ระเบิดห้องน้ำได้อยู่ในระยะสายตาอย่างชัดเจน ผู้ถูกจ้องที่กำลังขยับตัวนั่งลงนั้นก็มองมาที่ตนด้วยคิ้วขมวดเช่นกันราวกับจะถามว่า 'มองอะไรของเธอ' เลยหันกลับดีกว่า

 

 

'..ทะมึนแบบนี้.. ตกลงซึนรึเปล่าเนี่ย..... หรือว่าหน้าแบบนั้นไม่ได้ซึนกันแน่......'

 

หลังจากที่หันกลับไปได้ไม่กี่วินาที เสียงขยับเก้าอี้จากด้านหลังก็ดังแว่วๆมาอีก แต่คราวนี้เป็นทางด้านขวา เอพริลเหลือบมองเล็กน้อยไม่ให้ถูกสังเกต สาวน้อยปกติที่ไม่แน่ใจชื่อกำลังจะนั่งเก้าอี้ นัยน์ตาจึงตวัดกลับไปเบื้องหน้าเงียบๆ

 

'คนนี้ดูปกติแฮะ..'

 

 

หลังจากมองทุกสารทิศจนครบ ตัวเธอจึงตัดสินใจว่า

 

 

'อะไรจะเกิดก็ช่างมันเถอะ...'

 

 

 

 

 

สรุปการบ้านส่ง..

 

- ได้เลขหก อย่างน้อยก็ไม่ใช่1 หรือ 15ละกัน..

- รู้ตัวว่าต้องโดนจอกบังแน่ๆ แต่ไม่ได้คิดมาก

- คิดแบบตลกๆว่าคงต้องเตรียมผ้าขนหนูกับชุดมา เพราะต้องเปียกแน่ๆ จากน้ำน่านที่อยู่ข้างๆ

- เห็นปั้นทรายเลยคิดว่า แถวๆนี้มันมีแต่ผู้หญิงผมสั้นๆทั้งนั้นเลย

- ไม่ได้สนใจอะไรมากนอกจากหันไปมอง แค่สงสัยว่าซึนรึเปล่า..

- สรุปคือ ช่างมันเถอะ..

 

 

- ความรู้สึกแบบสั้นๆคือ.. 'เฉยๆอ่ะ'