[MS]สัมภาษณ์ฮาเฮของเอพริล

posted on 16 Mar 2011 21:40 by april-cubic

เหยื่อ ผู้ถูกสัมภาษณ์

- หมอกั๊ซ

- รุ่นพี่ไข่หวาน

- รุ่นพี่เมเปิ้ล

- ครูรันตร์

----------------------------------------------------------------

"เอพริล ตื่นได้แล้ว.. ถึงโรงเรียนแล้วนะ"

เสียงของแม่ดังแว่วเข้าโสตประสาทของเด็กสาวผมสั้นเจ้าของชื่อ 'เอพริล' ที่กำลังนั่งเอาหัวพิงหมอนหนุนสีชมพูหลับอยู่ในรถยนต์ฺคันหรู นัยน์ตาสีนิลค่อยๆเบิกขึ้นมาช้าๆด้วยความง่วง มือควานหาโทรศัพท์มือถือไปตามสายหูฟัง ก่อนจะหยิบมันขึ้นมา

"แม่...เดี๋ยวเสร็จแล้วจะโทรมาละกันค่ะ...."

เด็กสาวพูดพลางคว้าถุงผ้าสีดำแล้วเปิดประตูรถออกไป ทันทีที่ประตูรถปิดลง รถก็แล่นออกไปทันที

เหมือนจะคิดได้ โทรศัพท์ไอโฟนที่อุตส่าห์ขอเงินพ่อแม่ไปซื้อยังอยู่ในมือ เลยนึกมุขเอาไว้อัพเลวกันบล็อกร้างได้ในหัวข้อ 'สัมภาษณ์ฮาเฮ โรงเรียนลูกบาศก์'

หมายกำหนดการอัพบล็อกถูกจัดไว้ในหัวของเอพริล แม้ว่าตอนนี้เพิ่งจะถึงเวลาเข้าเรียนหรือเคารพธงชาติของโรงเรียนปกติ หรือเวลาเข้าห้องเรียนของบางโรงเรียนก็ตาม

หลังจากที่เดินไปประมาณ 5 ก้าว เอพริลตัดสินใจอัพเดทสถานะของตนเองบนไอโฟนทันที

8.00 น. ก้าวเข้าสู่โรงเรียนลูกบาศก์

หลังจากที่หน้าจอขึ้นประโยคที่พิมพ์เสร็จก็เก็บมือถือนั้นใส่กระเป๋า และเดินต่อไปด้วยใบหน้าที่ง่วงราวกับจะหลับได้ตลอดเวลา..

'..ง่วงชะมัด..ต้องรีบสอบสัมภาษณ์ให้เสร็จไวๆ..'

ในขั้นตอนแรกนั้น เอพริลต้องเข้าหอประชุมเพื่อรับฟังรายละเอียดการสัมภาษณ์

เธอตัดสินใจเดินตามน้ำคนอื่นไป เดินไปทางไหนก็ทางนั้นน่ะแหละ

---------------------------------------------------------------

9.00... ณ หอปลาชุม...ไม่สิ..หอประชุม..

หลังจากการอัพเดทสถานะปัจจุบัน เอพริลก้มลงมองสมุดเล่มยักษ์ที่จดบันทึกแล้วอ่านทวนซ้ำๆให้ขึ้นใจ ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋า

- รุ่นพี่ชาย 1 คน

- รุ่นพี่หญิง 1 คน

- ครู 1 คน

- บุคลากร 1 คน

'เป็นการสัมภาษณ์ที่แปลกประหลาดจริงๆ...'

เอพริลคิด แล้วเดินออกมาจากตึกที่เป็นหอประชุมพลางนึกเรื่องการสัมภาษณ์แต่ว่าเธอกลับ ไม่รู้เลยว่าทางในโรงเรียนเป็นยังไง จึงตัดสินใจว่าจะลองเดินไปทางขวา ทันใดนั้น ลูกบอลที่ไม่รู้มาจากไหนก็พุ่งมาทางนี้พอดี

"น้อง!! ระวัง!!"

เด็กสาวหยุดเดิน พลางหันไปมองต้นเสียงอย่างงงๆ แต่ทว่านั่นมันก็เท่ากับทำตัวเป็นเป้านิ่ง ดังนั้น ลูกบอลจึงพุ่งเข้าใส่อย่างไม่ใยดี

เปรี้ยง!!!

--------------------------------------------------------------------------

10.45...ห้องพยาบาล

"...."

เอพริลผู้ถูกลูกบอลอัดหัวสลบเมื่อไม่รู้กี่นาทีก่อนฟื้นขึ้นมาในสภาพดู ไม่จืด เด็กสาวหันไปมองรอบๆ เพื่อคำนวณถึงสถานที่ในปัจจุบัน จากการสังเกตแล้ว คาดว่าน่าจะเป็นห้องพยาบาล โดยไม่ไกลมีผู้ชายยืนหันหลังเหมือนกำลังหาอะไรอยู่ จากการสักเกตลักษณะร่างจากด้านหลังของบุคคลดูแล้วท่าจะเป็นผู้ชายที่สูงน่า ดู เสียงขยับเตียงจากการขยับร่างกายเมื่อกี้ขึ้นเมื่อกี้ทำให้หมอหันมา

'....เคะ!!!!'

นั่นเป็นเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมาราวกับตะโกนบนยอดเขา

"ตื่นแล้วเหรอครับ?"

'..เสียงก็เคะ.... เสียดายส่วนสูงนั่นจริงๆ..'

เอพริลพยักหน้าแ้ม้ในใจจะคิดเรื่องอื่นอยู่ก็ตาม

หมอยิ้มด้วยท่าทางสบายๆ แล้วชูเข็มฉีดยาขนาดใหญ่ชนิดที่เด็กเห็นแล้ววิ่งหนีแทบไม่ทัน

"ถ้าอย่างนั้น ผมขอเจาะเลือดหน่อยนะครับ~"

เอพริลอ้าปากค้างด้วยความตกใจ แล้วรีบถอยกรูดไปทันทีโดยไม่คำนึงเลยว่าตนเองกำลังอยู่ในสภาพไหนและที่ไหน

โป๊ก!!

เสียงดังลั่นไปทั่วห้อง หมอที่เห็นสภาพเด็กตกใจถอยหลังหัวโขกขอบเตียงถึงกับเกือบหลุดขำออกมา

"ล้อเล่นครับ~"

ทันทีที่หมอพูดจบ ความประทับใจแรกของเอพริลจึงกลายเป็น 'หมอที่ชอบแกล้งเด็ก' ไปทันที

"..ว่าแต่..หนูไปโดนอะไรมาเหรอคะ? ทำไมจู่ๆรู้สึกตัวที่นี่?"

"อ๋อ..เห็นว่าโดนลูกฟุตบอลอัดเข้าที่หัวสลบ เลยมีรุ่นพี่พามาน่ะครับ"

เอพริลพยักหน้า พลางนึกสภาพก่อนหน้าที่จะมาที่นี่

"ระวัง!"

เรียกใครหว่า?... หือ?

เปรี้ยง!!

หลังจากการย้อนอดีตเสร็จสิ้น พอหันไปมองอีกด้านพบว่า ถุงผ้าสีดำของตนแขวนอยู่ข้างเตียง เรื่องสัมภาษณ์แว๊บเข้ามาในหัวสมองทันที เอพริลจึงตัดสินใจได้

"ถ้าอย่างนั้น..รบกวนขอสัมภาษณ์ได้มั้ยคะ?"

"ได้สิครับ...แต่ก่อนหน้านั้น.."

หมอขี้แกล้งหันไปมองหน้าของเด็กสาวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสสุดๆ

"ผมขอผ่าสมองก่อนนะครับ จะได้เช็คที่หัวว่าเป็นอะไรรึเปล่า"

"ไม่เป็นไรค่ะ! สมองหนูปกติดีค่ะ!"

เอพริลโบกมือปฏิเสธด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแบบทันท่วงที แล้วรีบหันไปมองนาฬิกาพร้อมหยิบสมุดเล่มยักษ์กับดินสอทันที

เริ่มสัมภาษณ์คนที่หนึ่ง เวลา 10.50

"พยัพเมฆ ทิวาสุวรรณ เรียกว่าหมอกั๊ซก็ได้นะครับ~"

"ครูเหรอคะ?"

"เปล่าครับ ผมเป็นบุคลากรพิเศษน่ะ~"

สมุดเล่มโตถูกเขียนโดยมุมมองแบบเอียง 60 องศา จึงเห็นได้เฉพาะในมุมมองของผู้สัมภาษณ์เท่านั้น โดยใช้ดินสอเขียนลงไปเพื่อไม่ให้เสียเวลาลบ เอพริลเขียนชื่อของหมอกั๊ซลงไป และแนะนำตัวเองบ้าง

"หนูชื่อ วริสรา อัษฎาพรค่ะ ส่วนชื่อเล่นคือเอพริลค่ะ"

หมอกั๊ซฟังแล้วก็เลิกคิ้วด้วยความสงสัยภายใต้ใบหน้าที่พร้อมจะแกล้งเด็กได้ทุกเวลา แล้วถามกลับบ้าง

"หือ.. แล้วทำไมไม่ชื่อจริงว่าเมษาล่ะครับ?"

"ไม่เคยถามแม่น่ะค่ะ..อันนี้หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน.." เอพริลตอบราวกับว่าเคยได้ยินคำถามนี้มาหลายครั้งแล้ว

หลังจากที่เขียนชื่อเสร็จ เอพริลก็นึกแล้วถามต่อทันที

"แล้วมีงานอดิเรกอะไรบ้างคะ?"

"แกล้งเด็กครับ"

มือที่กำลังจะจรดดินสอไปชะงักมือทันที แล้วเงยหน้ามองหมอกั๊ซ

"ล้อเล่นนะครับ อย่าเขียนลงไปจริงๆล่ะ"

"ค่ะ"

เอพริลพยักหน้ารับ แล้วเขียนลงไปตามนั้นทันทีราวกับจะแก้แค้น ก่อนที่จะตัดสินใจถามคำถามยอดนิยมในการสัมภาษณ์ต่อ

"แล้วทำไมถึงมาเป็นหมอล่ะคะ?"

"อยากผ่าศพเด็กครับ"

เอพริลเริ่มมองหน้าหมอกั๊ซอย่างหวาดระแวงว่าตัวเองจะโดนฆาตกรรมรึเปล่า ฝั่งหมอกั๊ซนั้นก็ยังคงยิ้มต่อไปแล้วชี้แจงแถลงไข

"ผมล้อเล่นน่ะ..ไม่ต้องทำหน้าเหวอขนาดนั้นก็ได้"

หลังจากที่เขียนคำตอบเสร็จ เด็กสาวก็เริ่มจนปัญญาที่จะหาคำถาม พลางมองหน้าของหมอกั๊ซ

"คำถามสุดท้ายค่ะ.. หมออายุเท่าใหร่คะ?"

เอพริลตัดสินใจเลือกคำถามนี้ ดูเหมือนว่าเธอต้องการที่จะ

"ผมเพิ่งอายุ 27 ครับ"

"เอ๋?..27เองเหรอคะ?"

"ผมสอบเทียบตั้งแต่มัธยมไงครับ"

..ทำไมรังสีความตอแหลแบดบอยมันแผ่ออกมาแบบพวกเสะโฮสต์หล่อเลว!?... หมอคงไม่ได้มาแบบ โอริฮาระ อิซายะ หรอกนะ... แต่เอาเถอะ.. ขี้เกียจซักไซ้...

*โอริฮาระ อิซายะ ตัวละครจากเรื่อง Durarara! ชอบบอกชาวบ้านว่าตัวเองอายุ23ตลอดกาล บางทีก็บอกว่า 17ปี ส่วนอายุจริงไม่แน่ชัด*

"ขอบคุณที่ให้สัมภาษณ์ค่ะ"

"แล้วเรื่องสมองนี่ไม่เป็นไรจริงๆเหรอครับ? มาให้หมอเช็คดูก่อนก็ได้นะ"

เอพริลยิ้มแบบเหงื่อตก หยิบกระเป๋า แล้วค่อยๆเอี้ยวตัวลงจากเตียง สวมใส่รองเท้านักเรียนที่อยู่บนพื้น ตอบหมออย่างง่ายดายว่า

"ไม่ดีกว่าค่ะ.."

"นั่นสินะครับ~"

เอพริลนั้นค่อยๆขยับไปทีละก้าว ทีละก้าวอย่างแผ่วเบาราวกับเตรียมวิ่งหนีแล้ว

"แต่ว่า.."

หมอพูดต่อไปราวกับไม่ได้สนใจนักเรียนที่กำลังจะวิ่งหนีออกนอกห้อง พยาบาล เพราะความจริงนั้นกำลังมีความสุขที่ได้แกล้งเด็ก ส่วนฝั่งผู้ฟังที่เงียบสงบนั้นก็พบเจอประตูซะที

"ถ้ามีปัญหาอะไร มาหาผมได้ทุกเวลานะครับ.. หมอจะให้การต้อนรับอย่าง 'อบอุ่น'เลยครับ"

เอพริลโค้งขอบพระคุณอย่างสวยงาม แล้วเผ่นแน่บออกไปจากห้องพยาบาลแบบไปแล้วไปลับ ไม่กลับมา..

--------------------------------------------------------------------------------

ห้องพยาบาล

10.50 เริ่มสัมภาษณ์บุคลากร

11.10 สัมภาษณ์เสร็จ

รวมเวลา 20 นาที

ชื่อ : พยัพเมฆ ทิวาสุวรรณ(หมอกั๊ซ)

หน้าที่ : หมอประจำโรงเรียน

งานอดิเรก : แกล้งเด็ก(ตรวจสุขภาพนักเรียน)

เหตุที่เป็น : อยากผ่าศพเด็ก

อายุ : 22ปี..(ฟันธงว่าตอแหล)

Comment : "หน้าเคะ" "ตัวสูง" ขี้แกล้ง" "จิตคุกคามสูง"

--------------------------------------------------------------------------------

เอพริลวิ่งออกมาจากห้องพยาบาล และวิ่งไปเรื่อยๆจนกระทั่งเจอคนหนึ่งที่คาดว่าเป็นรุ่นพี่ เมื่อสายตาทั้งสองสบกัน ก็พบกับ..ผู้ถูกสัมภาษณ์คนต่อไป

11.15 พบเหยื่อรายที่สอง ณ ทางเดินบริเวณอาคาร5(แถวๆห้องพยาบาล)

"อ้าว..น้อง ฟื้นแล้วเหรอ? เป็นอะไรมากมั้ย?"

"คะ? "

เอพริลเข้าสู่โหมดเอ๋อทันที เพราะแน่ใจว่าตนเองไม่เคยเห็นรุ่นพี่คนนี้สักครั้งในชีวิต

"เมื่อกี๊พี่ขอโทษด้วยนะที่เผลอเตะลูกฟุตบอลไปโดนน่ะ.."

...เอพริลลูบๆคลำๆหัวบริเวณที่โดนกระแทก พลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบายๆ

"ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้เจ็บหัวนิดหน่อย แต่ไม่ได้กระทบกระเทือนอะไรมากค่ะ"

"แน่ใจนะ?"

ฝ่ายรุ่นพี่ถามย้ำเพื่อความมั่นใจว่าไม่เป็นอะไรจริง ไม่ใช่ปากว่าไม่เป็นอะไรแต่อาการเข้าขั้นโคม่า

"ค่ะ~"

"แต่ว่า..รุ่นพี่ต้องให้สัมภาษณ์ค่ะ"

11.16 เริ่มสัมภาษณ์รุ่นพี่(ชาย)

"ก่อนอื่น..หนูชื่อ วริสรา อัษฎาพร เรียกว่าเอพริลก็ได้ค่ะ"

"พี่ชื่ออชิระ เชษฐ์ตระกูลวงศ์ เรียกง่ายๆก็ ไข่หวานละกัน ว่าแต่ทำไมไม่ชื่อเมษาล่ะ?"

คนถูกถามกลับบ้างถึงกับคิดในใจว่า 'เดจาวูอีกแล้ว!!'

*เดจาวู = ปรากฏการณ์ซ้ำๆ เคยเกิดขึ้นมาแล้ว

"ไม่ทราบค่ะ พอดีไม่เคยถามแม่" เอพริลตอบด้วยคำตอบเดียวกันกับก่อนหน้านั้น

สภาพตอนนี้คือ รุ่นพี่อ้าปากค้างพอเจอปฏิกริยา(ไม่)แอบกวนประสาทของเอพริล แต่ก็ยังถามต่อไป

"อ้าว ปกติน่าจะมีคนถามนี่นา"

"ค่ะ ว่าจะถามแล้วแต่ก็ลืมทุกที"

ความจริงไม่ได้ระบุด้วยว่า พอถึงบ้าน นอกจากการบ้านก็ลืมทุกอย่างไปแล้วทันทีที่เห็นคอมพิวเตอร์

"ซะงั้นน่ะ"

ฝ่ายเอพริลนั้นส่งรอยยิ้ม เจิดจรัสให้อย่างสง่างามเยี่ยงเทพอัศวินครีอุส รุ่นพี่ไข่หวานพึมพำเบาๆกับตัวเองแบบที่คาดว่าเจ้าตัวไม่น่าจะได้ยิน

*เทพอัศวินครีอุส คือตัวละครหลักในนิยายเรื่อง Legend of Sun Knight(LSK)

"นี่เราโดนกวนประสาทอยู่รึเปล่าเนี่ย.."

รุ่นพี่พึมพำด้วยน้ำเสียงราวกับจะแผ่วเบาแล้วหายไปกับสายลม ฝ่ายคนกวนประสาทที่ได้ยินดังนั้นก็เลยรีบเปลี่ยนสถานะอารมณ์ทันที

"ขอโทษด้วยค่า~ พอดีมันเป็นนิสัยอยู่แล้วน่ะค่ะ หวังว่ารุ่นพี่จะไม่ถือสาอะไรนะคะ~"

หลังจากจบประเด็นที่หนึ่ง เอ พริลก็ก้มลงไปเขียนชื่อนามสกุลของรุ่นพี่ผู้ถูกสัมภาษณ์คนที่สองลงในสมุดสัก พัก ก็เงยหน้าขึ้นมามองหน้ารุ่นพี่แบบชัดๆเพื่อประเมินหน้าตา..

'ก็ไม่เลวแฮะ.. จะเมะหรือจะเคะดีนะ?'

เอพริลมองแบบไม่คิดอะไร แล้วถามคำถามต่อไปทันที

"..แล้วตอนนี้พี่ไข่หวานอยู่ชั้นอะไรคะ?"

"ปีนี้ก็ขึ้นม.5แล้วล่ะน้อง"

"อืม..แล้วสายการเรียนล่ะคะ?"

"อ๋อ.. ศิลป์-ญี่ปุ่น.. ว่าแต่น้องล่ะ จะเข้าสายอะไร?"

"สายศิลป์-ญี่ปุ่นเหมือนกันเลยค่ะพี่ ถ้าเกิดเข้ารร.นี้ได้ ไม่เข้าใจอะไรให้พี่ช่วยสอนดีกว่า~"

"ฮะๆๆ พี่ไม่เก่งขนาดนั้นหรอก"

"แล้วพวก..สิ่งที่ชอบ ล่ะคะ?"

รุ่นพี่ไข่หวานตอบอย่างรวดเร็วแบบชนิดที่ไม่ต้องเสียเวลาคิด

"ก็ต้องเป็นไอศกรีมรสสตอเบอรี่ แล้วก็ Ben10อยู่แล้ว!~"

"อ้อ..Ben10 เอพริลก็เคยดูค่ะ ตอนนี้ไม่ได้ดูแล้ว"

"อ้าว ทำไมล่ะ? ออกจะสนุก!"

"พอดีมันมีสิ่งยั่วยุอย่างอื่นมากกว่าน่ะค่ะ~"

เด็กสาวพูดจบ ก็หลุบสายตามองลงกระเป๋าของตัวเอง

"ประมาณ..นี้มั้งคะ.."

แล้วก็แง้มๆกระเป๋าให้ดู

ของในกระเป๋านั้น นอกจากสมุดวาดรูป เครื่องเขียนอื่นๆ และPSPแล้ว ยังมีของที่ไม่สมควรนำมาไว้ในสถานศึกษาอย่างยิ่งด้วย.. ซึ่งมันก็คือ..

โดจินสายYaoi ทั้งแบบใสๆและแบบที่จั่วไว้ทางขวาบนว่า R18 หรือ Adult Only

รุ่นพี่ถึงกับทำสีหน้าเหวอรับประทาน ส่วนเอพริลก็ส่งรอยยิ้มเจิดจรัสเหมือนตอนแรกให้

"สนใจซักเล่มมั้ยคะ~?"

"มะ..ไม่ล่ะน้อง...พี่ขอผ่านดีกว่า.."

รุ่นพี่ไข่หวานโบกมือปฏิเสธ อย่างรวดเร็ว อันเป็นปฏิกริยาตามธรรมชาติของเหล่าเพศผู้ที่่ควรจะเป็นอยู่แล้วเมื่อได้ เห็นวัตถุเหล่านี้ เอพริลหันไปปิดกระเป๋าของตนเอง พลางคิดคำถามที่จะถามต่อไป

ฉับพลัน เรื่องกีฬาก็ปรากฏขึ้นมาในหัวทันที

"ว่าแต่ ลูกฟุตบอลนี่ ของพี่เองหรือของโรงเรียนคะ?"

เอพริลเหลือบไปมองลูกฟุตบอล ประกอบการสนทนา เพราะตามปกติที่โรงเรียนเก่านั้น แทบจะไม่มีใครเดินถือลูกบอลเดินไปเดินมาอยู่ในโรงเรียนเลย ส่วนเวลาเล่นกีฬา จะมีลูกบอลของโรงเรียนให้ยืมใช้

"อ๋อ.. เบนจามินน่ะเหรอ.. ของพี่เองแหละ!~"

รุ่นพี่ถือลูกฟุตบอลโยนไปโยนมา ส่วนว่าที่รุ่นน้องนั้นก็มองลูกฟุตบอลตาม

"ชื่อลูกฟุตบอลเหรอคะ..เอามาจากอะไรคะเนี่ย?"

"อืม~จากBen10ไง~"

เอพริลจดลงในสมุด แล้วมองรุ่นพี่สักพัก ก่อนจะถามขึ้น

"ว่าแต่ รุ่นพี่สูงกี่เซนต์เหรอคะ?"

ฝ่ายรุ่นพี่ทำหน้างง แล้วตอบกลับแบบงงๆ

"177เซนต์น่ะ ว่าแต่น้องจะถามไปทำไมเหรอ? ปกติไม่ยักกะเห็นมีใครถามเลยแฮะ"

เอพริลตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"เอาไว้จิ้นค่ะ"

"หา?"

'อ๊ะ..เผลอหลุดปาก'

เอพริลอยากเขกหัวในใจที่ เผลอพูดอะไรไม่รู้ออกไป ฝ่ายรุ่นพี่ำทำหน้าเอ๋อเพราะไม่เข้าใจ เอพริลจึงรีบพูดแบบคงท่าทีการโกหกแบบแนบเนียนสุดๆไว้

"อ๋อ เปล่าค่ะ แค่สงสัยเฉยๆ จะได้เก็บข้อมูลสัมภาษณ์ด้วยน่ะค่ะ"

เด็กสาวตัดสินใจเบี่ยงประเด็นเพื่อไม่ให้รุ่นพี่รู้ถึงด้านมืดในใจ แล้วก้มลงไปมองสมุดทันที

"อืม.. ข้อมูลน่าจะครบแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ให้สัมภาษณ์"

หลังจากพูดจบ เอพริลก็โค้งไหว้เป็นการขอบพระคุณแล้วเก็บสมุดใส่กระเป๋า

"หวังว่าจะได้เจอกันในโรงเรียนนะคะ~"

ฝ่ายรุ่นพี่โบกมือบ๊ายบายด้วยรอยยิ้ม เอพริลหันตัววิ่งจากไป

------------------------------------------------------------------------

ทางเดินภายในอาคาร5 แถวห้องพยาบาล

11.16น. สัมภาษณ์รุ่นพี่(ชาย)

11.41น. สัมภาษณ์เสร็จ

รวมเวลา 25 นาที

ชื่อ : อชิระ เชษฐ์ตระกูลวงศ์(ไข่หวาน)

ชั้น : ขึ้นม.5

สาย : ศิลป์-ญี่ปุ่น

งานอดิเรก : ดูบอล

สิ่งที่ชอบ : Ben10, ไอศกรีมสตอเบอรี่

Comment : "ดูจะชอบเล่นฟุตบอล" "ตัวการทำหัวโน" "ดูไม่เครียดดีแฮะ ท่าจะคุยกันง่าย" "มีการตั้งชื่อลูกฟุตบอลให้ซะด้วย" "สูง177 ได้ทั้งรุกทั้งรับสินะ?"

---------------------------------------------------------------------------

12.00 โรงอาหาร..

ล็อคเป้าหมาย!

เป้าหมายกำลังเล่นPSPไปกินขนมไป!! เป็นรุ่นพี่ผู้หญิง!! หน้าตาโมเอะ!! ขนาดไซส์โลลิ!! แต่ยังไม่เห็นเกมที่เล่น!

เข้าจู่โจมได้!!

"สวัสดีค่ะ ต้องขอโทษด้วยที่รบกวนเวลาเล่นPSP ขอความกรุณาสัมภาษณ์ได้มั้ยคะ??"

เอพริลถามด้วยความเข้าใจซึ้งถึงความรู้สึกเวลาโดนก่อกวนเวลาเล่นPSPเป็นอย่างดี เพราะในสมัยก่อนตนเองมักจะถูกก่อกวนเวลาเล่นเกมเสมอ

รุ่นพี่ผู้แสนจะโมเอะนั้นหันมาตามเสียง

"ได้ค่้ะ สักครู่นะคะ"

เอพริลนั่งลงฝั่งตรงข้าม ส่วนรุ่นพี่นั้นกดเซฟเกม และปิดเครื่องPSPไว้ชั่วคราว เข้าสู่โหมดสถานะสัมภาษณ์ทันที

12.05 เริ่มทำการสัมภาษณ์รุ่นพี่(หญิง)

"เอ่อ..วริสรา อัษฎาพร เรียกว่าเอพริลก็ได้ค่ะ"

"ค่ะ..เมเปิ้ล... เมธิตา ศุภไพบูลย์ ค่ะ" รุ่นพี่ยิ้มตอบพลางกินขนมไปเรื่อยๆ

พูดถึงเมเปิ้ลต้องเมเปิ้ลไซรัป.. พูดถึงเมเปิ้ลไซรัปต้องแคนาดา.. พูดถึงแคนาดาต้องจืดจางใส่แว่นแต่โมเอ้..

*ในที่นี้หมายถึงตัวละคร จาก Axis Powers Hetalia

เอพริลคิด พลางเขียนลงในสมุดอย่างง่ายๆ แล้วนึกคำถามต่อไป..

"อืม...รุ่นพี่เมเปิ้ลอยู่ชั้นอะไรเหรอคะ?"

"ปีนี้ก็ขึ้น ม.5ค่ะ"

ตัวอักษรถูกตวัดเพียงชั่วครู่ก็เสร็จสิ้น แล้วคำถามต่อไปก็มาเยือน

"รุ่นพี่เมเปิ้ลอยู่สายการเรียนอะไรคะ?"

"ศิลป์-ญี่ปุ่น ค่ะ"

..เหมือนรุ่นพี่ไข่หวานเลยแฮะ?...

เอพริลคิด แต่ก็ไม่ได้พูดออกไปเพราะไม่รู้พูดทำไม

"เอ่อ..แล้วมีงานอดิเรกอะไรบ้างคะ.."

รุ่นพี่เมเปิ้ล..ตอบเหมือนไม่มีอะไรเลยว่า

"..เล่นเกมค่ะ.."

หะ? รุ่นพี่โมเอ้แต่เล่นเกม?

คงไม่ใช่ประเภท ดอทเอ วินนิ่ง หรอกนะ..ประมาณว่า.. โผล่มาเจอ 'วินนิ่งมั้ยสาดดดด' อะไรอย่างนั้น..

"เอ่อ..เกม..แบบไหนเหรอคะ??"

"ก็พวก..เกมที่มีสาวน่ารักๆน่ะค่ะ.."

แกร๊ก!

ดินสอตกลงจากมือร่วงลงสู่พื้นทันทีที่รุ่นพี่พูดจบ

"อ๊ะ.. ขอโทษค่ะ"

เอพริลรีบก้มลงไปเก็บดินสอด้วยท่าทางแบบเปิ่นๆด้วยความอึ้งทันที

มะ..ไม่แปลกหรอกน่า.. ผู้หญิงเล่นเกมจีบสาวไม่แปลก..

"เอ่อ..เกมจีบสาว..สินะคะ?"

"น้องเอพริลเล่นเหรอคะ?"

คราวนี้ฝ่ายรุ่นพี่กลับมาถามบ้าง ผู้เป็นรุ่นน้องถึงกับอึ้ง

"...เอ่อ...ก็เล่น..บ้าง..น่ะค่ะ"

"จริงเหรอคะ? งั้นมาเล่นด้วยกันมั้ยคะ?"

.........ดวงตาของรุ่นพี่ช่างใสกิ๊งลุกวาวแสดงออกถึงความดีใจอย่างเห็นได้ชัด เอพริลหันไปหยิบPSPของตนเองขึ้นมาโบก

"เอ่อ..ปกติเล่นแต่เกมจีบหนุ่มหรือไม่ก็เกมต่อสู้ ผจญภัย ล่า อะไรเทือกนี้ อย่างTekken หรือไม่ก็ Monster Hunter มากกว่าน่ะค่ะ.."

รุ่นพี่เมเปิ้ลได้ยินก็สลด...ประมาณ หางตก หูลู่....

"แต่เกมจีบสาวก็ได้นะคะ ความจริงเอพริลเองก็พอมีประสบการณ์ค่ะ"

..ที่เคยก็ เกมที่มาจากการ์ตูน..อย่างเช่น Ore no Imouto..อะไรนั่นน่ะแหละ.. จำชื่อเรื่องไม่ได้.. แต่ลองเล่นดูก็สนุกดี..

แต่ว่านะ.. รุ่นพี่เมเปิ้ลคงไม่ได้โอตาคุ..แบบคิริโนะหรอกนะ.. ประมาณว่า ไปที่บ้านมีแต่เกมจีบสาวเต็มห้อง..อะไรอย่างนั้น..

*เอ พริลยกตัวอย่างอนิเมเรื่อง ore no imouto ga konnani kawaii wake ga nai(น้องสาวผมไม่น่ารักเลยซักนิด) โดยมีการนำอนิเมเรื่องนี้ไปทำเป็นเกมจีบสาว ซึ่งก็คือเกมที่เอพริลเคยเล่น

*โึคซากะ คิริโนะ เป็นตัวละครจากในเรื่องน้องสาวผมไม่น่ารักฯ โดยมีเป็นโอตาคุ ชอบเล่นเกมจีบน้องสาว

แต่หวังว่า..คงไม่ใช่ยิ่งกว่าคิริโนะ แต่กลายเป็นท่านพี่เทพแทน

*ท่าน พี่เทพ คือชื่อที่ตัวเอกถูกเรียกในเรื่อง The World God Only Knows โดยตัวเอกมีฉายาว่า เทพตกหญิง เป็นเซียนเทพเกมจีบสาว เล่นเกมเก่งทุกชนิดถึงขั้นที่เล่นเกมจีบสาวพร้อมกัน6เกมได้

ตัดฉากมาที่ปฏิกริยารุ่นพี่ปัจจุบัน

เหมือนจะเห็นแสงทอประกายแห่งความหวังออกมาจากรุ่นพี่ที่แสดงออกได้ทางใบหน้ากันเลยทีเดียว

เอพริลสูดหายใจลึกๆ แล้วลองพูดเกี่ยวกับเกมจีบสาวเท่าที่ตัวเองรู้บ้างนิดหน่อย

"เอ่อ..ถ้าพูด ถึงเกมจีบสาว.. เอพริลเองก็ไม่ได้เล่นเยอะมากนัก แต่พอรู้ว่ามันมีหลายแบบน่ะค่ะ... ที่เป็นเกมจีบสาวแบบรักๆใสๆก็มี เอโรเกะติดR18แรงก็มี ไหนจะรูปแบบของผู้หญิงที่ต้องจีบอีก ถ้าตามมาตรฐานแล้วเห็นจะมีแต่แบบ ตัวเอกเป็นเพื่อนร่วมชั้น แล้วก็มีแต่เพื่อนร่วมชั้นแบบที่หน้าตาน่ารัก สวยใสอะไรแบบนี้ แต่เอพริลก็ไม่รู้ด้วยว่ารุ่นพี่เล่นแบบไหนน่ะค่ะ แต่โดยส่วนใหญ่แล้ว ว่าเกมจีบสาวมักจะเป็นแบบภาษาญี่ปุ่น ทั้งพากย์ญี่ปุ่นและตัวหนังสือแบบภาษาญี่ปุ่น ตอนที่จะเลือกคำตอบก็ไม่สามารถเลือกได้เพราะว่าอ่านภาษาญี่ปุ่นไม่ออก แน่นอนว่าต้องให้มีผู้เสียสละมาแปลให้อีกค่ะ แถมทั้งคุณภาพทั้งเสียง เนื้อเรื่อง ภาพประกอบ ลายเส้น ญี่ปุ่นถือว่ากินขาดด้วย อย่างที่เอพริลเคยไปเปิดเจอเกมจีบสาวของฝั่งตะวันตกนั้น ก็ลายเส้นค่อนข้างรับไม่ได้ในหลายๆส่วน............."

ถ้าเกิดตามปกติแล้ว.. คงไม่มีใครกล้าพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำแน่ว่าสิ่งที่เอพริลรู้เรียกว่า 'นิดหน่อย'

โดยทั้งหมดนั้น เธอศึกษาได้ในอินเตอร์เน็ตทั่วไปก็เท่านั้น.. ส่วนประสบการณ์ในการเล่นเกมพวกนี้เองก็ไม่ค่อยมีด้วย เพราะเน้นเรื่องเกมหนักไปที่เกมที่ต่อสู้ ใช้อาวุธ ที่เป็นแนวโปรดมากกว่า

ฝ่ายรุ่นพี่่ที่ฟังคำอธิบายอันยาวเหยียดเป็นบรรทัดของเด็กสาวว่าที่รุ่นน้องก็ยิ้มแล้วพยักหน้าตอบรับ

หลังจากนั้น รุ่นพี่และรุ่นน้องก็สนทนากันเรื่องเกมจีบสาวเพลินจนเพิ่งจะรู้สึกตัวเวลาสัมภาษณ์ก็ใกล้ขีดจำกัดพอดี

"อ๊ะ! ป่านนี้แล้วเหรอคะเนี่ย! ขอโทษด้วยนะคะที่พูดซะยาว งั้นแค่นี้ละกันนะคะ ขอบคุณมากค่ะที่ให้สัมภาษณ์"

"ค่ะ"

แล้วเด็กสาวก็โค้งให้เป็นการขอบพระคุณ ก่อนจะลุกจากไปเพื่อซื้ออาหารเที่ยงรับประทาน

----------------------------------------------------------------------------

12.05 สัมภาษณ์รุ่นพี่(หญิง)

12.30 สัมภาษณ์สำเร็จ

รวมเวลา 25 นาที(พล่ามยาวไปหน่อย)

ชื่อ : เมธิตา ศุภไพบูลย์(เมเปิ้ล)

ชั้น : ขึ้นม.5
สาย: ศิลป์-ญี่ปุ่น

งานอดิเรก : เล่นเกมจีบสาว

Comment : "โมเอ้!!" "จะเอากลับบ้าน" "เล่นเกมด้วยล่ะ"

---------------------------------------------------------------------------

12.35 บริเวณทางเดินหน้าโรงอาหาร

'..เป็นไปตามแผน...'

เอพริลยืนพร้อมกับถือหนังสือในมือด้วยสีหน้าที่เลียนแบบท่าของยางาิมิ ไลท์

*เป็นไปตามแผน เป็นประโยคยอดนิยมของยางามิ ไลท์ จาก Death Note

สถานะตอนนี้ของเอพริลคือกำลังยืนมองหาครูซักคนที่กินข้าวเสร็จ

ทันใดนั้นสายตาก็ประจบกับบุคคลที่อยู่ในข่ายเป้าหมาย

บุคคลที่ว่ากำลังลุกขึ้น แล้วรวบช้อนส้อม หยิบจาน ก่อนจะลุกไปเก็บไว้ยังจุดที่กำหนด ผู้สัมภาษณ์ไล่สายตามองตาม ทันทีที่เขาเดินออกจากโรงอาหาร เอพริลก็รีบพุ่งไปสกัดทันที

"เอ่อ..ไม่ทราบว่า เป็นครูรึเปล่าคะ?"

ผู้ถูกทักหันมาแล้วตอบเด็กสาวว่า

"ใช่ครับ"

"ค่ะ...ถ้ามีเวลาว่าง รบกวนขอสัมภาษณ์ได้มั้ยคะ?"

"ได้ครับ"

ผู้ที่สถานะปัจจุบันคือครูยิ้มให้แล้วตอบตกลง

หลังจากนั้นก็เข้าสู่การสัมภาษณ์

--------------------------------------------------------------

12.38 เริ่มสัมภาษณ์

"ก่อนอื่น..หนูชื่อ เอพริล.. วริสรา อัษฎาพร ค่ะ"

อีกฝ่ายมองสักพักราวกับสงสัยอะไรบางอย่าง ก่อนจะแนะนำตัวเองบ้าง

"ผมชื่อ ดารันทร์ จันทรสถิตย์ เรียกว่า รันตร์ ก็ได้ครับ"

เอพริลเขียนชื่อของครูลงในสมุดบันทึกเล่มโต แล้วเงยหน้าขึ้นมองหน้าผู้ถูกสัมภาษณ์

เหมือนเคยเห็นที่ไหนซักแห่งมาก่อน..

"เอ่อ..แล้วสอนเกี่ยวกับอะไรเหรอคะ?"

"เป็นบรรณารักษ์ สอนวิชาการห้องสมุดครับ"
"..ห้องสมุดนี่ มีการ์ตูนมั้ยคะ?"

เอพริลรุกคำถามทันทีด้วยความชอบในการ์ตูน ฝั่งครูก็ยิ้มแห้งๆแล้วตอบว่า

"มีอยู่หรอกครับแต่ไม่เยอะเท่าไหร่ อย่าไปฟ้องผ.อ.เชียวล่ะ"

"ค่ะ.. ไว้เดี๋ยวจะไปอ่านนะคะ~"

เอพริลฟังแล้วยิ้มในใจ พลางก็ก้มลงไปเขียนบันทึกลงในสมุดต่อ.. สักพักหนึ่ง จู่ๆเด็กสาวก็เงยหน้าขึ้นมาจ้องมองหน้าอีกฝ่ายด้วยแววตาราวกับจะคาดคั้นอะไร บางอย่าง

วิธีที่จะทดสอบว่าใช่อย่างที่คิดรึเปล่า....

คงต้องเป็นวิธีนี้สินะ..

"ครูคะ....."